Nova Scotia Duck Tolling Retriever to pies średniej wielkości o mocnej, zwartej i dobrze umięśnionej budowie. Jego głowa jest wyraźnie zarysowana i lekko klinowata, z umiarkowanie zaznaczonym stopem, a lędźwie są silne i dobrze rozwinięte.
Rasa ta powstała w Nowej Szkocji (prowincja Kanady nad Atlantykiem) na początku XIX wieku. Została wyhodowana głównie do wypłaszania i aportowania ptactwa wodnego. W zachowaniu wielu psów można zauważyć zmianę wyrazu pyska — na co dzień bywają spokojne, natomiast podczas pracy stają się bardzo skupione i podekscytowane.
Nova Scotia Duck Tolling Retriever ma wodoodporną, dwuwarstwową sierść, która składa się ze średniej długości włosa okrywowego oraz miękkiego, gęstego podszerstka. Dzięki temu dobrze radzi sobie w trudnych warunkach atmosferycznych i w wodzie. Jest to pies bardzo inteligentny, wytrwały i stosunkowo łatwy w szkoleniu. Świetnie pływa i bardzo dobrze aportuje zarówno na lądzie, jak i w wodzie. Wyróżnia się dużą chęcią do pracy oraz silnym instynktem aportowania.
Tollery pracują w tzw. pracy „po strzale”, czyli po oddaniu strzału przez myśliwego. Ich wyjątkową cechą jest sposób pracy zwany „tollingiem”. Polega on na tym, że pies biega i bawi się wzdłuż brzegu, co wzbudza ciekawość kaczek i przyciąga je bliżej. Gdy ptaki są wystarczająco blisko, pies zostaje wysłany do aportowania upolowanej zwierzyny.
Zdjęcie: Hanna Mastyka
Cechy psychiczne
Nova Scotia Duck Tolling Retriever to pies zrównoważony, energiczny i bardzo inteligentny. Ma silny instynkt łowiecki, który przejawia się w charakterystycznym zachowaniu zwanym „tollingiem”, czyli wabieniu ptactwa podczas polowań. Jest czujny, ale jednocześnie przyjazny wobec domowników i osób, które zna.
Wymaga opiekuna konsekwentnego, cierpliwego i zaangażowanego, który zapewni mu odpowiednią ilość ruchu oraz zajęć umysłowych. Toller dobrze reaguje na szkolenie, chętnie współpracuje z człowiekiem i potrzebuje regularnej socjalizacji, aby prawidłowo funkcjonować w różnych sytuacjach.
Cechy użytkowe
Nova Scotia Duck Tolling Retriever to pies myśliwski wykorzystywany głównie do polowań na wodnych ptaków oraz drobną zwierzynę. Dobrze pracuje w terenie, ma silny instynkt tropienia i stosunkowo łatwo poddaje się szkoleniu. Rasa ta potrafi wypłaszać zwierzynę oraz pracować w trudnych warunkach pogodowych, także w zimnej wodzie i gęstej roślinności przybrzeżnej.
Tollery są wytrwałe, wykonują polecenia myśliwego, a także mogą współpracować z innymi psami podczas polowań. W Polsce Nova Scotia Duck Tolling Retriever nadal jest rasą rzadko spotykaną wśród myśliwych. Podczas polowań grupowych wyzwaniem może być kontrola psów w sytuacjach dużego pobudzenia oraz ich podobna wielkość, co wymaga od przewodnika dużej uwagi i precyzyjnego prowadzenia psa.
Zachowania problemowe u retrieverów ze szczególnym uwzględnieniem Tollera
Definicja i klasyfikacja zachowań problemowych
W przypadku ras retrieverów, w tym Nova Scotia Duck Tolling Retriever, zachowania problemowe należy analizować z uwzględnieniem ich predyspozycji użytkowych. Są to psy hodowane do pracy wymagającej dużej aktywności, współpracy z człowiekiem oraz wysokiej reaktywności na bodźce, co ma bezpośredni wpływ na ich zachowanie w codziennym życiu.
U retrieverów zachowania problemowe rzadziej mają formę agresji nieafektywnej. Znacznie częściej dotyczą nadmiernego pobudzenia emocjonalnego, frustracji oraz trudności w wyciszeniu się. Może to prowadzić do zachowań takich jak nadmierna wokalizacja, impulsywność lub problemy z kontrolą emocji.
Wiele takich zachowań nie wynika z zaburzeń, ale z niedopasowania środowiska do potrzeb psa. Brak odpowiedniej ilości aktywności fizycznej i umysłowej oraz trudności w rozładowaniu energii mogą powodować utrwalanie niepożądanych reakcji. Szczególnie widoczne jest to u tollerów, które charakteryzują się wysokim poziomem energii oraz dużą wrażliwością na bodźce. Jeśli nie mają zapewnionej odpowiedniej stymulacji, mogą wykazywać nasilone zachowania reaktywne, które mimo że są naturalne dla gatunku, w warunkach domowych mogą być uznawane za problemowe.
Autorka tekstu: Hanna Mastyka
Certyfikowana petsitterka, studentka SGGW na kierunku zoopsychologia, stażystka w Związku Kynologicznym.
